jump to navigation

Koινό άρθρο Διαμαντοπούλου-Λοβέρδου-Ραγκούση… Οκτώβριος 17, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το  φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν  δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα,  επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν  μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών.  Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του  πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό  κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε  κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή,  αφού πρόσκαιρα  υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα  έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.

 Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές  διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην  περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε  καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των  μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί  λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής.  Το σημαντικότερο όλων δε  είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού  και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του  συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ  στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των  συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές  κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή  γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε  όλοι!
Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της  μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι  πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει  πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή  του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται  να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά,  να ακουστούν έως και  αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την  καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια  ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η  πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια  της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά  σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των  αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων  ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας  του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες  κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου  των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με  λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η  κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις  αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της  αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η  συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή  υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την  ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα  αυξάνονται.
Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί  δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα  φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή  αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική  αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την  άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από  κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε  δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να  ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως  αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το  κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε  νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.
Η  βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών  λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο  παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της  χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν  τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ.  Η αυτογνωσία και η  αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της  πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα  βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε  άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην  πραγματικότητα  διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε  σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν  όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η  απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η  δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα  και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που  σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις  ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση  τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των  πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη  Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.
Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό  το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του  δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που  εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε  πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει  μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους.  Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως  τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές  διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της  σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του  συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες  και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν  την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο  πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν  καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.
Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη  ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση  στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον  πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις  δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να  περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο,  έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο  από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι  δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται  εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία  καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης  φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η  ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο  και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα  να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με  τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη  ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε  διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας  ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο  συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα  δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των  δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία  προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους  ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο  ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή  την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές  τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η  Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική  Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει  συμφορά.
Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να  είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία  καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα  και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να  φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν  έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες  ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι  τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την  ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί  την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Το κίνημα των Αγανακτισμένων… Ιουνίου 2, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
3 Σχόλια

Αδιέξοδο κίνημα;

 Ναι συμφωνώ, αφού δεν απαντά στο ερώτημα «και μετά τι;»

 Θα εκφυλιστεί;

 Πιθανότατα, διότι το πολεμά λυσσαλέα και το πολιτικό σύστημα και το δημοσιογραφικό κατεστημένο.

 Όμως είναι προφανές ότι, όταν μαζεύεται 150.000 κόσμος στο Σύνταγμα χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να πέσει ούτε ένα δακρυγόνο κάτι συμβαίνει. Όταν η πλειοψηφία των «εξεγερμένων» είναι άνθρωποι με μικρά παιδiά, αυτοί της διπλανής πόρτας και όχι φρικιά, εναλλακτικοί, αντιεξουσιαστές, παρακρατικοί ή χουλιγκάνοι και όταν περπατάς ανάμεσά τους έχεις την αίσθηση ότι αντιπροσωπεύουν όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, τότε το μήνυμα τους είναι ηχηρό. Και δυστυχώς το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.

 «Να φύγουν».

 Ναι, το σύνθημα αυτό τσουβαλιάζει όλο τον πολιτικό κόσμο. Ναι, δεν επιμερίζει ευθύνες.

 Όμως, αλήθεια, τι έκανε αυτή η κυβέρνηση για να ικανοποιήσει το αίσθημα δικαίου. Ποιος τιμωρήθηκε για όλο αυτό το φαγοπότι; Που βρίσκονται οι υπουργοί με τις off shore; Αυτοί με τα δωράκια εκατομμυρίων; Αυτοί που ξεφτίλιζαν τη χώρα μας γράφοντας το μέλλον της σε λερωμένες χαρτοπετσέτες σε επίσημα γεύματα;

Τα περιθώρια για τον Γιώργο Παπανδρέου έχουν στενέψει πολύ. Χάνει καθημερινά την εμπιστοσύνη του λαού. Και η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να διατηρηθεί με τον φόβο της χρεωκοπίας.

Στην έκτακτη κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας χρειάζονται έκτακτα μέτρα. Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα μέτρα αυτά.  Δραστική μείωση των δαπανών του δημοσίου, με μείωση των μισθών αλλά και των συντάξεων. Αποκρατικοποίηση και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας έτσι ώστε το χρέος της χώρας να γίνει βιώσιμο. Επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού μας. Μηδενική ανοχή στις φορολογικές παραβάσεις. Ανάπτυξη με παραγωγή και όχι με κατανάλωση. Επιδότηση των θέσεων εργασίας στους νέους ανθρώπους.

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, χρειάζονται θυσίες και δουλειά.

Όμως χρειάζεται μια κυβέρνηση που να έχει την ηθική νομιμοποίηση να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα.

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Στις δημοκρατίες δεν αποφασίζουν οι αγανακτισμένοι, αποφασίζει ο λαός. ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ.

 Όπου ο Πρωθυπουργός θα προτείνει από πριν την κυβέρνηση που θα διαχειριστεί την κρίση.  Όπου οι πολίτες θα γνωρίζουν ακριβώς το πακέτο των μέτρων που θα εφαρμοστεί τα δύο επόμενα χρόνια.

Εκλογές, όπου οι Έλληνες με ιστορική ευθύνη θα αποφασίσουν, για πρώτη φορά οι ίδιοι, για το μέλλον τους.

Δραματική έκκληση του πνευματικού κόσμου… Ιουνίου 2, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Τολμήστε!

 Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά.

 

Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Ελληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

 

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων.

 

Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους.

 

Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή.

 

Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή.

 

Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας.

 

Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

 

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών.

 

Το κείμενο υπογράφουν

Από τα γράμματα και τις τέχνες:

Θανάσης Βαλτινός, Κική Δημουλά, Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Αθηνά Κακούρη, Μένης Κουμανταρέας, Γιάννης Κουνέλης, Πέτρος Μάρκαρης, Τάσος Μπουλμέτης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Αλέκος Φασιανός.

Από την ακαδημαϊκή- επιστημονική κοινότητα:

Νίκος Αλιβιζάτος, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βούλγαρης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Αγγελος Δεληβοριάς, Γιώργος Δερτιλής, Αρίστος Δοξιάδης, Ορέστης Καλογήρου, Στάθης Καλύβας, Βάσω Κιντή, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Γιώργος Παγουλάτος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Παύλος Σούρλας, Σταύρος Τσακυράκης, Χαρίδημος Τσούκας.

 

 

 

Rehab… Μαΐου 7, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
add a comment

Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Πρώτη εκτέλεση: Δώρος Δημοσθένους

Οι ιππόται οι ιππόται
κουτσοπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταλήξαν όλοι πόται.

Οι ιππόται οι ιππόται
μα κανείς να μην το πει
γίναν πόται κι από τότε
όλοι ήτανε στουπί.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μπεκροπίναν και εκείναι
κι απ`το πίνε πίνε πίνε
δες πώς δες πώς δες πώς είναι.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μα κανείς να μην το πει
όλο πίνε πίνε πίνε
καταντούσανε στουπί.

Δεσποσύναι και ιππόται
μπεκροπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταντούσανε στουπί.

Χωρίς φάρμακα 2.000 ασθενείς με μεσογειακή αναιμία… Μαρτίου 21, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
add a comment

 

   «Σε απόγνωση βρίσκονται οι πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία και δρεπανοκυτταρική νόσο. Τουλάχιστον 2.000 ασθενείς από τους συνολικά 5.000 που υπάρχουν πανελλαδικώς παραμένουν σε… ομηρία, μην μπορώντας να πραγματοποιήσουν τη θεραπεία αποσιδήρωσής τους, εξαιτίας των ανοιχτών λογαριασμών μεταξύ των φαρμακοποιών και μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων, όπως ο ΟΠΑΔ και το ΤΣΑΥ.»

από τη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

  Μια κοινωνία που δεν μπορεί να ανακουφίσει τα πιο αδύναμα μέλη της δεν έχει μέλλον. Κανένας από αυτούς που διοικούν αυτή τη κοινωνία, αυτό το κράτος δεν δικαιούται καμμία αποζημίωση, κανένα μισθό αν δεν λυθεί το πρόβλημα με τους πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία. Και βέβαια μου κάνει εντύπωση τι κάνουν όλες αυτές οι ΜΚΟ, οι εθελοντικές ενώσεις, η εκκλησία ακόμη και οι πολυδιαφημισμένες εταιρείες με «κοινωνική ευθύνη». Κύριε Πρόδρε της Βουλής των Ελλήνων αφυπνίστε, επιτέλους μια φορά, θετικά την κοινωνία. Εντάξτε φέτος τη πληρωμή των φαρμάκων αυτών στον προυπολογισμό της Βουλής…

 

 

Αποσπάσματα από την τοποθέτησή μου στην απολογιστική ολομέλεια της παράταξης… Δεκέμβριος 11, 2010

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΛΑΡΙΣΑ.
1 comment so far

…«Η συγκρότηση και η λειτουργία της παράταξής μας τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ήταν επιλογή μας να συγκρουστούμε με μια κατεστημένη αντίληψη διαχείρισης που εκφραζόταν μέσα στη παράταξη από συγκεκριμένους  δημοτικούς συμβούλους. Αυτή η τάση είχε συμμάχους και στη ΝΕ ΠΑΣΟΚ ΛΑΡΙΣΑΣ η οποία έβαζε συνεχώς προσχώματα στην υποψηφιότητα του Γ. Σάπκα. Παραδείγματα τέτοιων ενεργειών η έλλειψη στήριξης προς τον υποψήφιο στη σύγκρουση με τους τέσσερεις, οι αστερίσκοι στην υποψηφιότητα στην σύσκεψη στελεχών και βουλευτών στην Αθήνα, ακόμη και η διερεύνηση της υποψηφιότητας Μακρυγιάννη τον Δεκαπενταύγουστο.»…

…«Είναι φανερό ότι η αποχή στον πρώτο γύρο έπληξε πρωτίστως την παράταξή μας.  Πληρώσαμε τοις μετρητοίς το κλίμα κατά του μνημονίου. Πληρώσαμε τοις μετρητοίς την επιλογή μη Λαρισαίου περιφερειάρχη. Θα μπορούσε άραγε το ψηφοδέλτιο που υποστήριζε το ΠΑΣΟΚ στο Δήμο Λαρισαίων να κατέγραφε διαφορά μεγαλύτερη από το 5% από το αντίστοιχο ψηφοδέλτιο για την Περιφέρεια; Δημιουργήθηκε έτσι ένα ψυχολογικό μειονέκτημα το οποίο δεν μπορέσαμε να υπερβούμε. Το ζητούμενο βέβαια σε έναν απολογισμό είναι το κατά πόσο έπεισε τους πολίτες η αυτοδιοικητική μας πρόταση. Και το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς  ξεκάθαρο. Την πρώτη Κυριακή χάσαμε το 25% της δύναμης που είχαμε στις εκλογές του 2006. Αποτέλεσμα το οποίο δεν δικαιολογείται μόνο από την αποσυσπείρωση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.  Είναι προφανές ότι η αίσθηση που είχε το επιτελείο ότι η φθορά του Τζανακούλη μετά από τρείς τετραετίες είναι πολύ μεγάλη ήταν λανθασμένη. Η άποψη αυτή οδήγησε σε μια προεκλογική εκστρατεία ηπίων τόνων όπου τελικά δεν εξηγήσαμε στους πολίτες γιατί θα πρέπει να γίνει αλλαγή στο Δήμο «τώρα»….

…«Τελικά επιλέχτηκε μια επικοινωνιακή τακτική άτολμη, με ελλείψεις όχι μόνο στον καταγγελτικό λόγο αλλά και στις προτάσεις μας για τη πόλη. Άραγε η λειτουργία δακτυλίου στο κέντρο ή η ανάδειξη του χώρου μπροστά από το αρχαίο θέατρο δεν θα έπρεπε να είναι πρώτα στη ατζέντα μιας παράταξης που έχει πολλές φορές βάλει το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων.»…

…« Ίσως η άποψη ότι η ανατροπή στο Δήμο Λαρισαίων δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας μόνο παράταξης να είναι σωστή. Σε αυτή τη βάση η επιμονή μας να συμμετάσχουμε στη διαδικασία λήψης του χρίσματος από το ΠΑΣΟΚ ήταν λανθασμένη. Εκτός του ότι εγκλωβιστήκαμε όλο το καλοκαίρι στην αναμονή του χρίσματος και χάθηκε πολύτιμος χρόνος για τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου, δημιουργήθηκε και πρόβλημα στις σχέσεις μας με την αριστερά και τους οικολόγους. Έτσι δεν υπήρξε η αίσθηση κοινού μετώπου κατά του Τζανακούλη τη δεύτερη Κυριακή. Μέτωπο το οποίο δημιουργήθηκε  στις δύο μεγάλες πόλεις της χώρας μας και οδήγησε στην ανατροπή.»…

 

               

Το ανέκδοτο του Δημήτρη… Δεκέμβριος 3, 2010

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
1 comment so far

Λέει η πρώτη ξανθιά στην δεύτερη:

«Εγώ θα πάω στο φεγγάρι….»

Λέει η δεύτερη:

«Και εγώ θα πάω στον ήλιο….»

Λέει η πρώτη :

«Helloo, ο ήλιος καίει…»

Και απαντάει η δεύτερη:

«Helloo, ΘΑ ΠΑΩ ΒΡΑΔΥ!!!»

Το ανέκδοτο του Δημήτρη… Ιουνίου 28, 2010

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
add a comment

Πέντε τύποι, ένας μηχανικός, ένας λογιστής, ένας χημικός, ένας κομπιουτεράς και ένας δημόσιος υπάλληλος, καυχιόντουσαν για το πόσο έξυπνα σκυλιά έχουν.

Για να τους δείξει ο μηχανικός, φωνάζει το σκύλο του. ¨Σχεδιαστή κάνε το κόλπο σου!¨ Ο ¨Σχεδιαστής¨ ανεβαίνει πάνω σε ένα γραφείο, βγάζει χαρτί και μολύβι και ζωγραφίζει έναν κύκλο, ένα τετράγωνο και ένα τρίγωνο. Όλοι είπαν ότι είναι απίστευτο!

Ο δικός μου είναι καλύτερος λέει ο λογιστής. ¨Spreadsheet κάνε παιχνίδι ¨ του λέει. Ο σκύλος πάει μέσα στην κουζίνα και επιστρέφει με μια ντουζίνα κουλουράκια, τα οποία διαιρεί σε 4 ίσα μέρη με τρία το καθένα μέρος! Όλοι συμφώνησαν ότι ήταν καλό.

Αλλά ο χημικός λέει ότι ο δικός του είναι καλύτερος! ¨Μεζούρα του λέει, κάνε το κόλπο σου¨. Ο ¨Μεζούρας¨ σηκώνεται, πάει μέχρι το ψυγείο, το ανοίγει, βγάζει μισό λίτρο γάλα ¨ΑΓΝΟ¨ και ένα ποτήρι και το γεμίζει μέχρι πάνω χωρίς να του φύγει ούτε σταγόνα! Όλοι είπαν ότι είναι κάτι παραπάνω απο εντυπωσιακό!

Ο κομπιουτεράς λέει ¨ο δικός μου δεν παίζεται!¨ ¨Σκληρέ Δίσκε του λέει κάνε τα κόλπα σου¨. Ο ¨Σκληρός Δίσκος¨ μπαίνει στο δωμάτιο με το κομπιούτερ, το ανοίγει, ψάχνει για ιούς, κάνει αναβάθμιση στο λειτουργικό σύστημα, στέλνει e-mail, κάνει εγκατάσταση το tomb raider 5 και αρχίζει και παίζει! Όλοι είπαν οτι αυτός θα είναι μάλλον ο κορυφαίος σκύλος.

Μα ο δημόσιος υπάλληλος είχε άλλη άποψη. ¨Αραχτέ¨ του λέει κάνε τα κόλπα σου¨. Ο ¨Αραχτός¨ σηκώνεται στα πόδια του, τρώει όλα τα κουλουράκια, πίνει το γάλα, σβήνει όλα τα αρχεία στο κομπιούτερ, παραπονιέται ότι πονάν τα μάτια του από τον υπολογιστή, συμπληρώνει αναφορά και παίρνει άδεια.

Καλό καλοκαίρι!

 

 

Το άρθρο 120 και η Ελληνική Δημοκρατία της Βαϊμάρης… Μαΐου 10, 2010

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΛΑΡΙΣΑ, ΜΜΕ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
3 Σχόλια

Πόσο απέχει η Βαϊμάρη, η πόλη του Σίλλερ και του Γκαίτε από την Αθήνα των τελευταίων ημερών; Για κάποιους πολύ. Για άλλους απελπιστικά λίγο. Το φάντασμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου γεννιόταν στην ηττημένη Γερμανία, μοιάζει σήμερα να πλανάται πάνω από τα αθώα θύματα της Marfin, σε μια χώρα που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.

Η τραγική κατάληξη αυτής της αδύναμης δημοκρατίας είναι γνωστή. Ένας πληγωμένος λαός, διαλυμένος οικονομικά, και ενοχοποιημένος για έναν παγκόσμιο πόλεμο, προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του. Σοσιαλδημοκρατικές και συντηρητικές κυβερνήσεις εναλλάσσονταν μέσα σε ένα σκηνικό διαφθοράς, αλλά και επίπλαστης ευημερίας χάρη στην εξωτερική οικονομική βοήθεια. Μέχρι το κραχ της Γουώλ Στρητ το 1929, που οδήγησε την εξαρτημένη από εξωτερικά δάνεια οικονομία στην κατάρρευση. Η ανεργία, η βία και η διαφθορά διέλυσαν την αναιμική δημοκρατία. Οδήγησαν στην έξαρση του εθνικισµού, στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία..

Πολλά χρόνια μετά οι καταστάσεις έχουν τις αναλογίες τους. Η Ελληνική Δημοκρατία μοιάζει να περνά τη δική της φάση της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Η εναλλαγή των κομμάτων… Το σκηνικό της διαφθοράς… Η επίπλαστη ευημερία που τινάζεται στον αέρα από ένα νέο κραχ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού… Η απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών… Το οικονομικό τέλμα και η κοινωνική οπισθοδρόμηση που οδηγούν στην παρακμή και στην αποσύνθεση, στη φτώχεια και στην ανεργία, στην ματαίωση, στην εγκληματικότητα, στον ρατσισμό.

Ο λαϊκισμός είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις η εύκολη λύση. Σε όλες του τις εκδοχές. Στις άναρθρες κραυγές των πρωινάδικων και στην ανέξοδη συνθηματολογία επαγγελματιών «επαναστατών». Το ίδιο εύκολη και η στοχοποίηση των άλλων, όλων όσων νομίζουμε πως μας έφτασαν στη σημερινή τραγική κατάσταση. Στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στοχοποιούσαν τους ειρηνιστές, τους κομμουνιστές και τους Εβραίους. Στη σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία μας φταίνε οι ξένοι, οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές, οι δημοσιογράφοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, η Βουλή.

Η δημοκρατία, όμως, είναι ένα πολίτευμα με συγκεκριμένους κανόνες. Δεν λειτουργεί με αφορισμούς και ισοπεδωτικές κριτικές. Ας απαιτήσουμε από την εκλεγμένη κυβέρνηση, ανεξάρτητα από την όποια αναγκαιότητα των οικονομικών μέτρων, την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου που τόσο βάναυσα έχει προσβληθεί. Πώς όχι; Και ας οδηγηθούν επιτέλους στη δικαιοσύνη συγκεκριμένοι διεφθαρμένοι πολιτικοί, φοροφυγάδες επιχειρηματίες και επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι… Ας μιλήσουμε με λόγια καθαρά για τη διάλυση της εκπαίδευσης, των νοσοκομείων, της γεωργίας. Ας ψάξουμε για το τι έγινε με τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ας μας εξηγήσει ο Υπουργός Πολιτισμού τι εννοούσε όταν έλεγε πως οι Μεσογειακοί Αγώνες θα γίνονταν για να φουσκώσουν οι τσέπες κάποιων. Και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους για τους διπλούς μισθούς τοπικών αρχόντων, για τους διορισμούς συγγενών και φίλων, για εργολάβους και πανάκριβα έργα που καμία χρησιμότητα δεν έχουν. Όλα αυτά καλά… Το σύνθημα όμως για το κάψιμο της Βουλής είναι κάτι το διαφορετικό. Το γκρέμισμα των δημοκρατικών θεσμών, η γενική απαξίωση της δικαιοσύνης και του κοινοβουλευτισμού δεν μπορεί να δικαιολογηθούν από την σίγουρα ελλειμματική τους λειτουργία.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν ανατράπηκε από τους ναζί, τους «ανθρώπους με τα καφέ». Κατέρρευσε μόνη της, γιατί τη στιγμή της αλήθειας σχεδόν κανείς δεν ήταν έτοιμος να μείνει ακλόνητος και να την υπερασπιστεί. Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει από καιρό προειδοποιήσει ότι με την επιβολή του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης ο κόσμος έχει πάρει έναν δρόμο που απειλεί τη δημοκρατική ομαλότητα. Η έκπτωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στην αξία της ζωής έχουν γίνει ένα ανεξέλεγκτο όπλο μαζικής καχυποψίας, που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή. Τα μηνύματα μίσους είναι εύκολο να γίνουν κυρίαρχα. Και η

ακροδεξιά καιροφυλακτεί. Και ίσως βέβαια να έχει δίκιο η Αλέκα που μιλάει για τις ανεπάρκειες του Συντάγματός μας. Όμως, αυτή τη δύσκολη ώρα δεν υπάρχουν τα περιθώρια για πολλά λόγια. Το άρθρο 120 του Συντάγματος, το παλιό, εμβληματικό 114, είναι σαφές. Η ευθύνη δεν είναι των άλλων. Η ευθύνη είναι δική μας: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία”. Η αριστερά, οι διανοούμενοι, οι δημοκρατικοί πολίτες σε όλες τις ταραγμένες εποχές του παρελθόντος το ήξεραν. Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Και πρέπει να σπάσει. Η Σιωπή των Αμνών…. Η σιωπή της Βαϊμάρης..

του Δημήτρη Δεληγιάννη…

 

 

ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ… Δεκέμβριος 29, 2009

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΛΑΡΙΣΑ.
add a comment

Θα το ακούσουμε στα bistro-cafe της πόλης, πίνοντας freddo-cappucino.

Ενώ, θα ζήσουμε την πτώχευση, στα καφενεία τα παλιά, τα παραδοσιακά, πίνοντας ελληνικό  καφέ στη χόβολη, παίζοντας κολτσίνα και ξερή.

Οπότε, αντί να τζογάρετε σε τριτοκοσμικές μετοχές και σε ομόλογα με υψηλό spread, αγαπητοί μου επενδυτές, προτιμότερο είναι να στραφείτε στα «βαριά» χαρτιά του πτωχευμένου  μέλλοντος μας…Παπαγάλος  Λουμίδη και  Μονοπώλιον της Ελλάδος. Κάτι ήξεραν και οι φωτισμένοι interiors  designers που επιβάλλουν στη μόδα, τα sixties  έπιπλα και φωτιστικά.

Και καιρός είναι, να κατεβάσουμε από τα πατάρια μας, και να αξιοποιήσουμε, την σερβάντα και την εταζέρα της γιαγιάς. Εμπρός για λεμονάδες σπιτικές και γλυκό του κουταλιού αγαπητές μου νοικοκυρές!

Δυστυχώς πτωχεύουμε! Και καιρός είναι να ανοίξουμε τα μανάβικα της γειτονιάς. Nα περάσει και πάλι ο γαλατάς, αυτή τη φορά από τα κεφαλόσκαλα των πολυκατοικιών μας.

Δυστυχώς όμως θα αναγκαστούμε να αποχωριστούμε καλούς φίλους. Τον μπάρμπα-Σαμ με τα ρύζια του και τις φακές του. Τον Λήροι Μάρτιν και τα χορτοκοπτικά του. Την λατρεμένη Ντόνα Κάραν και τις τουαλέτες της. Τον Ντούτσε Μπανκ που αγόρασε τα ασημικά της οικογένειας μας. Τον κινέζο κολλητό μας, Χο Τσι Μι, και τα απαράμιλλα ρούχα και παπούτσια του. Δεν ξέρω με τι πόνο θα αποχωριστούμε σύντροφοι ,το δεύτερο μας ΙΧ (το μικρότερο εννοείται) ή το τρίτο 3G κινητό μας. Περιττό να αναφέρω, το δράμα να χάσουμε την απλή, ταπεινή χαρά να αγοράσουμε 2-3 Λουί Βιτόν  βρε αδερφέ!

Θα ξαναπάμε να ζήσουμε στα χωριά μας. Θα ζωντανέψει πάλι η πλατεία. Θα ανοίξουμε τα σχολεία που ερήμωσαν. Θα ασπρίσουμε το πατρικό μας. Θα φυτέψουμε το μποστάνι μας, όπως κάναν  οι παππούδες μας. Θα πλακωθούμε επιτέλους για σοβαρά θέματα, με τον γείτονα μας, όπως τα σύνορα των χωραφιών μας. Θα αναβιώσει βέβαια και καμιά βεντέτα ή θα υπάρξουν τίποτα κλεφτοκοτάδες αλλά επιτέλους θα χρησιμοποιήσουμε τους αγροφύλακες που προσλάβαμε, στο φυσικό τους χώρο και τόπο. Άρε Καραμανλή, πόσο μπροστά έβλεπες…

Και μια που είναι επίκαιρο το θέμα με τον ιό της γρίπης των χοίρων κλπ, να σας θυμίσω, ότι  από  τότε που βάλαμε τα ζώα στα μαντριά και στις πλαστικές συσκευασίες, άρχισαν τα προβλήματα υγείας. Και από τότε που τα γουρουνάκια έπαψαν να κυλιούνται στη λάσπη των αυλών μας και μετακόμισαν στα βιομηχανικά σφαγεία, τότε άρχισαν και οι εμβολιασμοί των ανθρώπων. Εμπρός για ένα κίνημα απελευθέρωσης της γαλοπούλας. Σεβασμό στα δικαιώματα της κότας. Να μάθουν και τα βλαστάρια μας από πού βγαίνουν τα αυγά. Γιατί μεγαλώνουν νομίζοντας ότι τα αυγά φυτρώνουν στα ψυγεία.

Δυστυχώς η πτώχευση μόνο δεινά έχει.

Θα καταρρεύσει το ασφαλιστικό μας σύστημα. Ενώ τώρα όσο  να’ναι με τα 400 ευρώ, ζεις  αξιοπρεπώς στα πέριξ της λαϊκής  της Βαρβακείου αγοράς.

Ο μεγάλος όμως κίνδυνος είναι, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Αντιλαμβάνεστε σύντροφοι ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τον προσωπικό μας δημόσιο υπάλληλο? Ενάμιση εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι που έχουμε σήμερα, βολεύτηκαν εκεί, για να ζήσουν  τις οικογένειες τους αλλά και για να εξυπηρετήσουν ως κράτος δικαίου, άλλο 1,5 μύριο έλληνες, και τις οικογένειες των. Βάλε συνταξιούχους, παιδιά, κλπ, να’μαστε όλοι κι όλοι 10 μύρια. Φοβερό ε?! Ασύλληπτο! Καποδίστριας, Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής,Παπανδρέου, τετραγώνισαν τον κύκλο αδέρφια!

Δεν ξέρω αν θα αντέξετε τις σκληρές συνέπειες της πτώχευσης. Θα κοπούν τα μεσημεριανά πάνελ. Θα απολυθούν οι στυλίστες και οι μακιγιέζ θα βάφουν με κοινά μολύβια. Η  Πετρούλα δεν θα έχει τσίτι να φορέσει. Τα πρωινάδικα θα κοπούν. Θα σιγήσουν οι γνήσιες φωνές του λαού. Αυτιάς, Παπαδάκης, Καμπουράκης , άνεργοι θα περιφέρονται κάνοντας ρεπορτάζ στην ΕΡΤ. Το φαντάζεστε? Κομμένες οι υπερπαραγωγές τάλεντ σόου. Τέρμα ο Ρουβάς και οι ρουβίτσες. Το αντέχετε ορέ αδέρφια? Που θα στέλνει η ελληνίδα μάνα, το βλαστάρι της για καριέρα? Ε?! Και πτωχευμένοι, άντε να σας δώσω την χαριστική βολή, ούτε στα τελικά της EUROVISION, θα προκριθούμε! Θα καταντήσουμε να απέχουμε σαν τους Ιταλούς..

Ο κατάλογος μακρύς. Πολλά μπορεί να πει κανείς για τις συνέπειες της πτώχευσης. Αρκεί να μην παίρνουμε στα πολύ σοβαρά αυτά τα τυπάκια που μαυρολογούν καθημερινώς στα σοβαροφανή τους άρθρα, και τους άλλους τους διεθνείς κοτζαμπάσηδες των διεθνών «οίκων ανοχής» που μας υποβαθμίζουν τζογάροντας στην καμπούρα μας.

Εύχομαι σε όλους υγεία και ειρήνη  για το 2010, καθώς και την ολοκληρωτική ήττα του Μητσοτακισμού.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, Ο ΑΙ ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙ ΜΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΗ.

Ο λελούδιος