jump to navigation

Ante portas… Απριλίου 23, 2012

Posted by fanisx in ΛΑΡΙΣΑ.
add a comment
Δημοσιεύθηκε στο facebook.
‎…αφού κάνανε το θέμα της «ασφάλειας» πρώτο θέμα στην προεκλογική περίοδο για μια χούφτα ψήφους…αφού «σοσιαλιστές» υπουργοί στήνανε προεκλογικά φράχτες στον Έβρο και (εικονικά) στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες… αφού δώσανε δημοκρατική νομιμοποίηση στους Καρατζαφέρηδες μοιράζοντας μαζί τους υπουργεία… αφού «δημοκρατικά» κόμματα δώσανε πολιτική στέγη στους Βορίδηδες και τους Τζουτ…ζούκους, κάνοντας τον ανήξερο για το παρελθόν τους… αφού «προοδευτικά» κόμματα δικαιολόγησαν γιαούρτια και αντισυγκεντρώσεις στο όνομα της οργής του πλήθους… αφού «διεθνιστικά» κόμματα ανακάλυψαν την γοητεία του εθνικισμού με τις Κανέλληδες και τους Ζουράρηδες…αφού ο Θεοδωράκης έκανε έφοδο στο κοινοβούλιο με τον Καμμένο…  αφού όλοι τους (όλοι μας) στήσαμε στο Σύνταγμα «κρεμάλες» στο όνομα της αγανάκτησής μας…αφού όλοι τους (όλοι μας) χλευάσανε (- με) τους θεσμούς της αναιμικής δημοκρατίας μας…σιγά-σιγά αντιλαμβανόμαστε πως το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται… και ο φασισμός είναι “ante portas”!

Προχωράμε… Μαρτίου 13, 2012

Posted by fanisx in ΛΑΡΙΣΑ.
add a comment

Image

  • για τη ριζική ανανέωση και αλλαγή της δημοκρατικής παράταξης και του πολιτικού συστήματος
  • για να πάει η Ελλάδα μπροστά

Διαβάστε εδώ τη παρέμβαση Ραγκούση για τη δημιουργία νέου πολιτικού ρεύματος στο ΠΑΣΟΚ.

Ραντεβού στις 15 Μαρτίου στη διαβούλευση στον ιστότοπο www.proxorame.gr.

Χωρίς λόγια… Μαρτίου 10, 2012

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

 

 

Σαχινίδης: Η Ευρώπη θα πρέπει να υπερασπιστεί το δημοκρατικό κεκτημένο… Φεβρουαρίου 9, 2012

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

   Οι μέρες που διανύουμε είναι από τις πιο κρίσιμες της μεταπολεμικής μας ιστορίας. Βρισκόμαστε μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις για την πορεία της χώρας. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν τις επόμενες ημέρες, θα κρίνουν την πορεία της για τα επόμενα χρόνια και θα οριοθετήσουν τις στρατηγικές της επιλογές. Σημαντικό γεγονός αποτελεί ότι συμμετοχή στη διαμόρφωση και τη διαπραγμάτευση των αποφάσεων αυτών έχει ένα μεγάλο πλειοψηφικό μέρος του Κοινοβουλίου. Η εξέλιξη αυτή προέκυψε μέσα από τη συνειδητοποίηση, έστω και κάτω από πιεστικές δύσκολες και έκτακτες συνθήκες, ότι προέχει η προστασία της χώρας και των πολιτών. Επομένως, ακόμα και αν οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των κομμάτων που υφίστανται και αναδεικνύονται καθημερινά όλο αυτό το διάστημα είναι σημαντικές, η συνεργασία κρίθηκε ως αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου.

   Πριν συζητήσουμε για τον Απολογισμό και Ισολογισμό του 2010, κρίνω σκόπιμο να επιχειρήσουμε μια γενικότερη τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα της κρίσης που έφερε τη χώρα στη θέση αυτή. Η ελληνική κρίση εκδηλώθηκε με αφορμή την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση που, κατά την άποψή μου, έχει συστημικά χαρακτηριστικά. Ο καπιταλισμός καθώς βρίσκεται στην ωρίμανση της δεύτερης φάσης της παγκοσμιοποίησης – η πρώτη, όπως γνωρίζετε, ανατράπηκε βίαια με την εκδήλωση του πρώτου παγκόσμιου πολέμου – βρίσκεται, σε μια αχαρτογράφητη περιοχή. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα θεωρήσαμε, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, πολλά πράγματα ως αυτονόητα. Η ευημερία και η οικονομική ανάπτυξη εμφανίζονταν ως κάτι αυτονόητο και δεδομένο ειδικά μετά τη ραγδαία ανάπτυξη και αυτονόμηση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Περίπου από το 1970 και μετά και με αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1990 φάνηκε να κυριαρχεί η άποψη για το τέλος των οικονομικών κρίσεων: ότι δηλαδή, οι κυβερνήσεις πλέον είχαν τα εργαλεία για την εξομάλυνση των οικονομικών κύκλων και την αποφυγή των κρίσεων, ενώ παράλληλα οι αγορές εξασφάλιζαν την αέναη παραγωγή πλούτου. Μόχλευση, μόχλευση, μόχλευση και όλα φαινόντουσαν δυνατά φέρνοντας στο μυαλό τη ρήση του Αρχιμήδη: «Δως μοι πα στω και τα γαν κινάσω». Δώσε μου τόπο να σταθώ και θα κινήσω τη γη. Όλοι θεωρούσαν ότι πλέον είχαμε στα χέρια μας ένα νέο οικονομικό παράδειγμα, ένα νέο μοντέλο οργάνωσης και λειτουργίας των οικονομιών και των αγορών. Τα γνωστά λίγο-πολύ σε όλους γεγονότα της κρίσης που ξέσπασε το 2008 ήρθαν να διαψεύσουν και να καταρρίψουν την παράλογη αισιοδοξία που είχε επικρατήσει και να επιφέρουν αμηχανία στους αναλυτές και τους θεωρητικούς των περισσότερων σχολών οικονομικής σκέψης και ιδεολογικών τάσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι πάρα πολύ φτωχές οι προσεγγίσεις που επιχειρούν να αναλύσουν την κρίση αυτής της φάσης του καπιταλισμού. Περιορισμένη είναι η και η προσφορά αναλυτικών εργαλείων για την κατανόησή της ακόμα και από πολιτικούς σχηματισμούς και διανοητές που εναντιώνονται στον καπιταλισμό. Ανεξάρτητα από την κατάληξη αυτής της παγκόσμιας κρίσης θα αποτολμήσω μια πρόβλεψη. Όπως η κρίση του 1929 άλλαξε τον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού, έτσι και αυτή η κρίση θα προκαλέσει σημαντικές πολιτικές και οικονομικές αλλαγές που θα αφήσουν τα ίχνη τους στην μελλοντική πορεία των χωρών.

   Έρχομαι τώρα και στην κρίση της Ευρωζώνης. Έχει διατυπωθεί από πολλούς ότι η κρίση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η Ευρωζώνη είναι μια κρίση χρέους. Αυτή είναι μια ρηχή, λανθασμένη για να μην πω ιδεοληπτική προσέγγιση. Η πραγματικότητα είναι πως η Νομισματική Ένωση της Ευρώπης βρέθηκε αντιμέτωπη με μία κρίση που είχε την αφετηρία της στο χρηματοοικονομικό τομέα, για την οποία δεν είχε τα κατάλληλα εργαλεία η ευρωζώνη να την αντιμετωπίσει. Βασικό πρόβλημα στον αρχικό σχεδιασμό της ΟΝΕ ήταν και παραμένει η απουσία ενός μηχανισμού αποκατάστασης των ανισορροπιών των χωρών της Ένωσης. Ουσιαστικά η Νομισματική Ένωση δεν έχει τα εργαλεία να βοηθήσει μία χώρα, η οποία βρίσκεται σε ανισορροπία στις εξωτερικές της συναλλαγές, έτσι ώστε να προσαρμοστεί, να αποκαταστήσει αυτές τις ισορροπίες και να επανέλθει σε ισορροπία. Το αποτέλεσμα είναι να βρεθεί η ΟΝΕ να λειτουργεί περίπου με τους ίδιους κανόνες που λειτουργούσε ο κανόνας χρυσού. Υπενθυμίζω ότι αυτός ο κανόνας οδηγούσε χώρες με ανισορροπία στις εξωτερικές τους συναλλαγές, σε μία βίαιη, καθοδική προσαρμογή τιμών και μισθών, σε αύξηση της ανεργίας, έτσι ώστε μέσα από αυτή τη διαδικασία να τις ωθήσει να επιστρέψουν πίσω σε ισορροπία στις εξωτερικές τους συναλλαγές. Αυτό ενδεχομένως σε παλαιότερες εποχές, ειδικά κατά το 19ο αιώνα, να ήταν αποδεκτό από τις κοινωνίες, πάντοτε,  , με μεγάλο τίμημα σε όρους ανεργίας. Στον 20ο αιώνα, όταν τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα άλλαξαν, αυτού του είδους η προσαρμογή δεν ήταν αποδεκτή.Επομένως, ο μόνος άλλος τρόπος για να μπορέσει μία οικονομία να επιστρέψει σε ισορροπία, ήταν μέσω της προσωρινής άρσης της μετατρεψιμότητας των τραπεζογραμματίων σε μεταλλικό νόμισμα, κάτι το οποίο συνέβη πάρα πολλές φορές ειδικά μέχρι και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι λειτούργησε ο κανόνας χρυσού. Η απουσία, λοιπόν, στην ΟΝΕ εργαλείων και μηχανισμών που θα επιτρέψουν χώρες με ανισορροπία να αποκαταστήσουν αυτές τις ανισορροπίες κατά τρόπο συμμετρικό, οδηγεί την ΟΝΕ να συμπεριφέρεται όπως ο κανόνας χρυσού. Οι χώρες, λοιπόν, με έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών υποχρεώνονται να πάρουν μέτρα και όχι οι χώρες οι οποίες έχουν πλεόνασμα στις εξωτερικές τους συναλλαγές. Αν οι χώρες αυτές που έχουν έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών έχουν ταυτόχρονα και δημοσιονομικές ανισορροπίες, τότε έχουμε τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση μίας κρίσης. Αυτή, λοιπόν, την αδυναμία της ΟΝΕ τη διέγνωσαν έγκαιρα οι αγορές. Γι’ αυτό έσπευσαν να αξιοποιήσουν τα περιθώρια που υπήρχαν για να κερδοσκοπήσουν. Είναι θέμα συμπεριφοράς των αγορών να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες για πραγματοποίηση κερδών όπου και όποτε αυτές προκύπτουν. Έτσι, αυτήν την περίοδο το μεγαλύτερο στοίχημα είναι εάν και κατά πόσο το ευρώ θα καταφέρει να συνεχίσει την πορεία του ως το κοινό νόμισμα των χωρών που απαρτίζουν την ευρωζώνη. Συμπληρώνονται δύο χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης της ευρωζώνης και ακόμα και σήμερα η αντιμετώπιση των προβλημάτων δεν έχει δρομολογηθεί με καθοριστικό τρόπο. Με τις αποφάσεις που επικεντρώνονται στο ζήτημα της δημοσιονομικής σταθερότητας στην Ευρώπη, επιχειρείται η συνολικότερη αντιμετώπιση του προβλήματος. Ωστόσο, δεν έχει διαφανεί με σαφήνεια ο τρόπος με τον οποίο θα ξεπεραστεί η κρίση στην ευρωζώνη. Το νέο θεσμικό πλαίσιο για τη διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι μία πρόταση για την αποτροπή υπερδανεισμού των χωρών της Ένωσης. Ωστόσο, δεν είναι αυτό που θα καταπολεμήσει από μόνο του τις ανισότητες που οδηγούν στον υπερδανεισμό. Ας μην ξεχνούμε ότι και στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ υπήρχαν τα όρια και οι ρήτρες με τις οποίες τα κράτη όφειλαν να πειθαρχούν. Και φυσικά η Ελλάδα δεν ήταν η μόνη χώρα η οποία δεν τήρησε τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας. Οι πρώτες χώρες που παραβίασαν το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν ήταν οι γνωστές χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Ξέρω ότι όλοι όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην ευρωζώνη αγωνιούν και απαιτούν λύσεις, παραγνωρίζοντας ότι οι λύσεις μέσα στο πλαίσιο της Ευρώπης χρειάζονται πολλές φορές χρόνο για να ωριμάσουν, να διαμορφωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις έτσι ώστε να δρομολογηθούν. Ας μην ξεχνάμε και τα όσα αφορούν τη χώρα μας και ιδιαίτερα τα όσα συνέβησαν το 2010 και τη μεγάλη χρονική καθυστέρηση που επέδειξε συχνά η Ευρώπη τόσο στη συνειδητοποίηση των προβλημάτων, όσο και στην αντιμετώπισή τους. Και αυτό δυστυχώς κοστίζει, καθώς, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες κρίσης, ο χρόνος είναι πολύτιμος παράγοντας. Και λάθη σε ευρωπαϊκό επίπεδο έγιναν πολλά. Θα αναφερθώ αργότερα στα ελληνικά λάθη. Σε ό,τι αφορά, όμως, την Ευρώπη, θεωρώ ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη ήταν οι αποφάσεις της Ντοβίλ τον Οκτώβριο του 2010, όπου από εκεί και μετά καταρρίφθηκαν τα περισσότερα ταμπού για την πιθανότητα χρεοκοπίας μιας χώρας μέλους της ευρωζώνης, αλλά και το θέμα που αφορούσε τη συμμετοχή των ιδιωτών σε ενδεχόμενο απομείωσης χρέους. Αυτές είναι οι αποφάσεις, οι οποίες τελικά διαγνώστηκε ότι ήταν λανθασμένες και γι’ αυτό και ανακλήθηκαν, που είχαν καθοριστική αρνητική συνέπεια στην πορεία υλοποίησης του προγράμματος οικονομικής πολιτικής της χώρας μας που υπογράφτηκε το Μάιο του 2010. Πέρα από τη διαμόρφωση πολιτικών αποφάσεων και το χρόνο που αυτές απαιτούν, θα ήταν σήμερα ουτοπικό να πιστεύουμε ότι τα κράτη με πλεονάσματα, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, θα μπορούσαν να απεμπολήσουν χωρίς ενστάσεις και αντιδράσεις μέρος των πλεονεκτημάτων τους. Μπορεί να θεωρούμε ως προαπαιτούμενο ότι στο πλαίσιο μιας ουσιαστικής λύσης εξόδου από την κρίση θα πρέπει να λειτουργούν στο μέλλον μηχανισμοί αναδιανεμητικοί υπέρ των χωρών της Ευρωζώνης που βρίσκονται αντιμέτωπες με μία υφεσιακή κρίση. Υπάρχει όμως κάποιος, ο οποίος μπορεί να πει σήμερα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτό; Επομένως, η εξομάλυνση των ανισορροπιών πρέπει να προέλθει από τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των χωρών, όπως η Ελλάδα, που αυτή τη στιγμή υπολείπονται έναντι των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η βελτίωση του ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου και γενικότερα του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών θα γίνει σε βάθος χρόνου και θα δώσει λύση στον εφιάλτη της ανεργίας, αλλά και στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων και όχι η κακώς εννοούμενη διανομή των πλεονασμάτων των χωρών που είναι ανταγωνιστικές. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η κρίση της Ευρώπης έχει οδηγήσει σε ακόμα στενότερη συνεργασία μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Η ίδια η ΟΝΕ προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας κρίσης. Θα αποτολμήσω μία πρόβλεψη. Ανεξάρτητα από την διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης και όποιο είναι το πέρας της, η Ευρωζώνη, μετά από αυτήν την κρίση, θα λειτουργεί εντελώς διαφορετικά σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούσε μέχρι και την εκδήλωση αυτής της κρίσης. Εκείνο, όμως, που θα πρέπει να υπερασπιστεί η Ευρώπη, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις, είναι το δημοκρατικό κεκτημένο, αλλά και τις κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολεμικής περιόδου. Αναφέρομαι στο δημοκρατικό κεκτημένο για την ισοτιμία μεταξύ των χωρών, γιατί η ισοτιμία επί της ουσίας και όχι μόνο σε θεσμική βάση είναι αυτή που θα διασφαλίσει μια δημοκρατική Ευρώπη, με προοπτική για τους λαούς της. Οι δημοκρατικοί θεσμοί και η λειτουργία τους δεν μπορούν να αμφισβητηθούν στο όνομα της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν μπορεί να γίνει έκπτωση στη δημοκρατία και στη λειτουργία της στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης. Μπορεί, λοιπόν, κανείς να θέσει το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να είναι κανείς ισότιμος με χώρες που εμφανίζονται να έχουν την οικονομική και πολιτική πρωτοκαθεδρία εντός της Ευρώπης; Η απάντησή μου είναι ότι μπορεί κανείς να είναι ισότιμος, όταν έχει την πραγματική βούληση -γι’ αυτό και φροντίζει να διατηρεί τη θέση του αλώβητη μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που έχει καθορίσει μια τέτοια ένωση χωρών- όταν μπορεί και λειτουργεί αποτελεσματικά και αξιόπιστα στα πλαίσια των θεσμών της και όταν η παρουσία του εντός της ένωσης είναι επωφελής για όλους. Έρχομαι τώρα και στην ελληνική κρίση. Σε όλο αυτό το πλαίσιο, το οποίο μόλις προηγουμένως περιέγραψα, υπήρχε και η ελληνική πραγματικότητα. Μιλάμε για μία οικονομία, η οποία εντάχθηκε το 2001 στην ΟΝΕ, έχοντας μία αδύναμη παραγωγική βάση και χρόνια προβλήματα στα δημόσια οικονομικά της. Δεν είχε γίνει επαρκής προετοιμασία, για να ξεπεραστούν οι διαρθρωτικές αδυναμίες της πριν την ένταξή της στην ΟΝΕ. Έτσι, η ελληνική οικονομία δεν κατάφερε να ενταχθεί με τρόπο ικανοποιητικό και αποτελεσματικό στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Δεν κατάφερε να ενταχθεί κατά τέτοιον τρόπο που θα της επέτρεπε να διασφαλίζει υψηλά επίπεδα απασχόλησης και ικανοποιητικά εισοδήματα για τους πολίτες της. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και δεν χρειάζεται να έχει εντρυφήσει κανείς στα οικονομικά. Διότι, τι άλλο μαρτυρά η συμπεριφορά μιας οικονομίας, της οποίας το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών φθάνει στο 15%; Σας ερωτώ, κύριοι συνάδελφοι: Θα επέτρεπαν οι αγορές σε μια χώρα με εθνικό νόμισμα να φθάσει σε ένα τέτοιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών; Την απάντηση την γνωρίζετε. Όχι, και αυτό μαρτυρά η εμπειρία από τις κρίσεις του 1983 και του 1985 που οδήγησαν σε δύο βίαιες υποτιμήσεις του εθνικού νομίσματος. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όλα τα ανωτέρω στοιχεία συνθέτουν το πάζλ της κρίσης με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η Ελλάδα, το πάζλ της κρίσης με το οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή αντιμέτωπη η Ευρώπη και το πάζλ της κρίσης με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η παγκόσμια οικονομία.

   Θεωρώ, καθώς συζητούμε σήμερα για τον Απολογισμό και τον Ισολογισμό του έτους 2010 ότι συνιστά πρόοδο για το κοινοβουλευτικό έργο, το ότι καταφέραμε να συζητήσουμε εμπρόθεσμα τους απολογισμούς παρελθόντων ετών και έχει εκλείψει το φαινόμενο που συχνά συζητούσαμε στη Βουλή, γεγονότα και πεπραγμένα με καθυστέρηση δύο ετών. Το έτος 2010 για το οποίο συζητούμε αποτελεί ορόσημο για την εξέλιξη των οικονομικών της χώρας, ένα έτος κατά το οποίο καταβλήθηκε μία μεγάλη δημοσιονομική προσπάθεια και του οποίου τα γεγονότα, με αποκορύφωμα την προσφυγή της χώρας μας στο μηχανισμό στήριξης, σηματοδότησαν και οριοθέτησαν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις που ακολούθησαν.

   Αυτό το οποίο προκύπτει μέσα από την ανάγνωση της Έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι ότι είχαμε μία σημαντική βελτίωση των επιδόσεων στην εκτέλεση του Κρατικού Προϋπολογισμού, καθώς το έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκε περίπου στο 7% του ΑΕΠ, ενώ ο στόχος που είχε τεθεί στην εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού του 2010 ήταν 9,3% του ΑΕΠ. Φυσικά, είναι γνωστό ότι αυτό δεν αποτελεί βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση της συνολικής επίδοσης της δημοσιονομικής προσπάθειας, διότι πλέον η χώρα μας αξιολογείται με βάση τις επιδόσεις της Γενικής Κυβέρνησης και το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης και όχι με βάση τα αποτελέσματα της Κεντρικής Κυβέρνησης. Τα αποτελέσματα της Κεντρικής Κυβέρνησης και γενικότερα η παρακολούθηση εντός του έτους της πορείας της εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού είναι ενδεικτικά για την τάση και την πορεία των δημοσιονομικών μεγεθών της Γενικής Κυβέρνησης κατά τη διάρκεια ενός έτους. Τα καθαρά εισπραχθέντα έσοδα του Τακτικού Προϋπολογισμού, εξαιρουμένων των πιστωτικών για το 2010, ανήλθαν στα 53,9 δισεκατομμύρια ευρώ σημειώνοντας βελτίωση κατά 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε σχέση με το 2009. Υπολείπονται ωστόσο από το στόχο που είχε τεθεί στην εισηγητική έκθεση του 2010 κατά 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Στο σκέλος των εσόδων για μία ακόμη χρονιά καταγράφηκε αύξηση του υπολοίπου των ανείσπραχτων βεβαιωμένων οφειλών που, όπως φαίνεται και στο σχετικό πίνακα της Έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου, από τα 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2003 φθάσαμε στα 38,7 δισεκατομμύρια ευρώ το 2010. Σε σχέση με το προηγούμενο οικονομικό έτος, οι δαπάνες του Τακτικού Προϋπολογισμού, όπως επίσης καταγράφονται από την Έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σημείωσαν μείωση κατά 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε σχέση με το 2009. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι αλήθεια ότι ο Προϋπολογισμός του 2010 δεν υλοποιήθηκε κατά τρόπο ακέραιο, επιτυγχάνοντας όλους τους στόχους που είχαν τεθεί. Ωστόσο, εκτελέστηκε μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο, όπως αναφέρθηκα και στην εισαγωγή μου, είχε μεγάλες αβεβαιότητες και ανατροπές, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη μείωση του ελλείμματος κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες. Το σημειώνω αυτό, διότι είναι η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έγινε μεταξύ των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και καταθέτω σχετικό στοιχείο- και δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι αυτή η προσαρμογή πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία χρονιά κατά την οποία η χώρα μας βρισκόταν αντιμέτωπη με ύφεση, ενώ την ίδια χρονιά δρομολογήθηκαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται τα οικονομικά του. Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι οι αλλαγές που απαιτούνται να γίνουν στη χώρα δεν είναι απλές, ούτε και ανώδυνες. Και θέλω να απευθυνθώ στους ενσκύψαντες «Επιμηθείς» ότι το μεγαλύτερο λάθος του πολιτικού συστήματος της χώρας για πολλά χρόνια είναι η άρνηση αυτού του γεγονότος. Και αυτό ήταν ένα λάθος που κόστισε ακριβά, γιατί διατήρησε τις ψευδαισθήσεις των πολιτών και ταυτόχρονα, εγκλώβισε το πολιτικό σύστημα εν μέσω μιας κρίσης σε μία αδιέξοδη πορεία που στο τέλος της υπάρχει μόνο η απαξίωση. Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να υπερβούν αυτά τα ελαττώματα και να δώσουν διέξοδο ελπίδας στους πολίτες της χώρας.

   Και θέλω να αναφερθώ στην τοποθέτηση που έκανε ένας συνάδελφος από τη Νέα Δημοκρατία σε ό,τι αφορά τα στατιστικά στοιχεία του 2009. Χαρακτήρισε «πλαστογραφημένα» τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης του 2009. Αλήθεια, είναι δυνατόν τη στιγμή που η χώρα μας διαπραγματεύεται δύο συμφωνίες -μία για τη δανειακή σύμβαση και μία συμφωνία που έχει να κάνει με την ανταλλαγή των ομολόγων- να βγαίνει σήμερα εκπρόσωπος κόμματος που φιλοδοξεί στις επόμενες εκλογές να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και να εξακολουθεί να αμφισβητεί τα στατιστικά στοιχεία, που έχει επικυρώσει η EUROSTAT και που για πρώτη φορά παραθέτει στοιχεία που αφορούν τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, χωρίς τους συνηθισμένους αστερίσκους που τα συνόδευαν παλαιότερα; Θεωρώ ότι είναι μεγάλο πολιτικό πρόβλημα ότι το ύψος του ελλείμματος του 2009 συνεχίζει να αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, παρ’ όλο που έχει μετρηθεί από την ανεξάρτητη Ελληνική Στατιστική Αρχή και έχει επικυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Είναι πράξη ευθύνης από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας να άρει κάθε επιφύλαξη γύρω από την αξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στοιχείων και γι αυτό θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένο το Ελληνικό Κοινοβούλιο να διερευνήσει ποιοι παράγοντες, ποια μέτρα, ποιες συνθήκες οδήγησαν και στη διαμόρφωση του ύψους του ελλείμματος του χρέους το 2009 και ποιες ήταν εκείνες οι διαρθρωτικές αδυναμίες που υφίστανται διαχρονικά και οι οποίες έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί για να μην φτάσει πλέον η χώρα μας να αμφισβητείται διαρκώς ως προς την αξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων με τα οποία παρακολουθεί τα δημοσιονομικά της μεγέθη.

   Σας ευχαριστώ πολύ, κύριοι συνάδελφοι και ευχαριστώ και εσάς, κύριε Πρόεδρε για την ανοχή σας.

Δύο ουσιαστικές προτάσεις για το πολιτικό σύστημα… Φεβρουαρίου 7, 2012

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Του Θεοδωρου Παγκαλου*

Πολλοί φλυαρούν αυτές τις μέρες για την ανάγκη εκλογών, είτε εθνικών είτε εσωκομματικών. Η πίεση για εθνικές εκλογές προέρχεται από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας και των «μικρών» αριστερών σχηματισμών. Η δεύτερη κατεύθυνση για τις εσωκομματικές εκλογές αφορά το ΠΑΣΟΚ όπου υπάρχει άγριο πρόβλημα ηγεσίας. Ανταποκρίνονται αυτές οι συζητήσεις στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και στην αγωνία του λαού και πώς οποιαδήποτε εξέλιξη τέτοιου είδους μπορεί να αναζωογονήσει την οικονομία, να ενοποιήσει την κοινωνία, να οδηγήσει τον πολίτη στην αυτογνωσία και τη συνευθύνη;

 

Θριαμβολογούν οι επικεφαλής των τριών κομμουνιστικής προέλευσης κομμάτων για την αύξηση της πολιτικής τους επιρροής. Λίγο πιο πάνω από το 10% ο καθένας, 30% όλοι μαζί! Τέτοιο θαύμα είχαμε να το δούμε από το 1958! Είναι πραγματικά ο Ελληνας πολίτης ακαταλόγιστος και παραζαλισμένος από τα προβλήματα της εποχής και επέλεξε την αυτοκτονία ή βρέθηκε στον τόπο μας η κομμουνιστική λύση στα σύγχρονα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης; Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Πρώτα από όλα, τρεις φορές το 10% δεν θα γίνει ποτέ 30. Ο κάθε σχηματισμός της κομμουνιστικής προέλευσης Αριστεράς έχει αποκλείσει τη συνεργασία με τους άλλους ή εν πάση περιπτώσει έχει θέσει τέτοιους όρους και προϋποθέσεις που καθιστούν αδύνατη μια τέτοια εξέλιξη. Αλλά και αν διά της μαγικής ράβδου Παπαρήγα, Κουβέλης και Τσίπρας κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορούσαν να συμφωνήσουν στο παραμικρό. Σταλινική μέχρι το κόκαλο η πρώτη, ευρωπαϊστής και σχεδόν σοσιαλδημοκράτης ο δεύτερος, αναρχοαυτόνομο οργισμένο νιάτο ο τρίτος. Είναι, πάντως, πολύ πιθανό ότι οι δημοσκοπήσεις θα επαληθευτούν μέχρις ενός σημείου, ότι δηλαδή ένας στους τέσσερις Ελληνες θα επιλέξει την καταδίκη του πολιτικού συστήματος μέσα από τον πολιτικό ευνουχισμό, δηλαδή καθιστώντας ανενεργό την ίδια του την ψήφο. Με τον ίδιο τρόπο που άλλοι ψηφίζουν λευκό ή απέχουν από την ψηφοφορία.

 

Το κόμμα που σύμφωνα με τις προβλέψεις προηγείται είναι η Νέα Δημοκρατία. Οι άφρονες και οι ολιγόφρονες που εξωθούν την ηγεσία της μεγάλης αυτής παράταξης σε πρόωρο προεκλογικό παραλήρημα δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι ακόμα και με τα ποσοστά που υποτίθεται ότι θα κατακτήσει ως πρώτο κόμμα θα έχει μία από τις χειρότερες επιδόσεις στην ιστορία της από το 1974. Και εν πάση περιπτώσει, με 6 ή 7 κόμματα στη Βουλή δεν υπάρχει στο επίπεδο αυτό αυτοδυναμία. Τι νόημα λοιπόν έχει η αντίθετη προς το λαϊκό αίσθημα βεβιασμένη προσφυγή στις κάλπες, όταν το αποτέλεσμα θα είναι κάποιου είδους «κυβέρνηση Παπαδήμου»;

 

Η χειρότερη, βέβαια, από κάθε άποψη κατάσταση που μπορεί να διαπιστωθεί είναι αυτή που υπάρχει στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αυτό έχει υποστεί όλο το βάρος της διαχείρισης της κρίσης και εισπράττει δυσαρέσκεια για όλες τις αδυναμίες και τα λάθη που μπορεί να εμφάνισε αυτήν την περίοδο. Το βασικό του όμως πρόβλημα είναι ότι η σπάνια ομοφωνία των αντιπάλων του, που είχε να εμφανιστεί από το 1989, κατάφερε να μεταθέσει το κέντρο βάρους των ευθυνών για τη δημιουργία της κρίσης σε αυτούς που τη διαπίστωσαν. Η πολυδιάσπαση του ΠΑΣΟΚ σε αντιμαχόμενες ομάδες, η εξάλειψη κάθε μορφής ιδεολογικής συναντίληψης, η βαθμιαία κατάργηση κάθε είδους συντροφικής αλληλεγγύης, το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται αυτό το κόμμα, που κάποτε εξέφραζε θριαμβικά τη μεγάλη πλειοψηφική παράταξη της χώρας, έχουν αιτίες που είναι ανάγκη να αναζητηθούν σε πιο ουσιαστικές ελλείψεις.

 

Πρώτον: Τίποτα δεν θα αλλάξει στη χώρα μας, δεν θα καταργηθεί δηλαδή ποτέ η φαυλοκρατία και το πελατειακό κράτος αν δεν καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης. Είχα προτείνει με άρθρο μου το 1990 στο «Βήμα» και έκτοτε επανέρχομαι συστηματικώς στην αδήριτη ανάγκη να εφαρμοστεί στη χώρα ένα μεικτό εκλογικό σύστημα:

 

Εκατό βουλευτές θα εκλέγονται με απόλυτα απλή αναλογική σε μία ενιαία πανελλαδική περιφέρεια ή δύο έως τρεις περιφέρειες, αν αυτό είναι συνταγματικώς επιβεβλημένο, από λίστες που θα αποφασίζουν τα κόμματα ή από ανεξάρτητους υποψήφιους. Με αυτό το σύστημα ένας ανεξάρτητος που θα εξασφαλίσει 1% πανελλαδικά θα μπει στη Βουλή. Διακόσιοι θα εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες που θα συγκροτηθούν με ισοδύναμη εκλογική βάση ή στον πρώτο γύρο με απόλυτη πλειοψηφία ή στον δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο πλειοψηφησάντων.

 

Οι λάτρεις του αρχηγισμού, της φαυλοκρατίας, των κομματικών μηχανισμών και του ρουσφετιού προβάλλουν διάφορα ανόητα επιχειρήματα εναντίον αυτού του εκλογικού συστήματος, το κυριότερο από τα οποία είναι ότι ο πολίτης στερείται το δικαίωμα να εκλέγει ελεύθερα το πρόσωπο που τον αντιπροσωπεύει, αφού και την πανελλήνια λίστα και τους υποψηφίους στις μονοεδρικές θα τους ορίζει το κόμμα. Ας αφήσουμε το γελοίο επιχείρημα ότι ο πολίτης έχει σήμερα την «ελεύθερη επιλογή» ανάμεσα σε ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς του ελαφρού θεάτρου και διάφορους τζιτζιφιόγκους που περιφέρονται και κραυγάζουν στα παραθυράκια των καναλιών. Μπορεί κανείς να φανταστεί ακόμα ότι και η πιο πωρωμένη κομματική νομενκλατούρα θα επιλέξει υποψήφιο που δεν θα ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα και επομένως θα έχει λιγότερες πιθανότητες εκλογής απέναντι στον υποψήφιο του άλλου κόμματος; Αλλά εδώ έρχεται η δεύτερη ιδέα που χρόνια επίσης υποστηρίζω χωρίς μεγάλη επιτυχία, δυστυχώς.

 

Δεύτερον: Τα ελληνικά κόμματα εξέφρασαν την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά στη μεταπολίτευση αφού ιδρύθηκαν από δύο μεγάλες πολιτικές φυσιογνωμίες που ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έχουν ακόμα σήμερα δομές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των δύο ιδρυτών τους. Είχα κάποτε γράψει ότι ένα προσωποπαγές ΠΑΣΟΚ μετά την απομάκρυνση του Ανδρέα Παπανδρέου θα ήταν μια κωμωδία. Ολοι καταλαβαίνουν, πιστεύω, για ποιο λόγο θυμάμαι συχνά αυτές τις ημέρες εκείνη τη διαπίστωσή μου.

 

Το ΠΑΣΟΚ για να έχει μέλλον πρέπει να διοργανώνει τα συνέδριά του όπως και άλλα κόμματα της Δύσης, γύρω από κείμενα θέσεων που θα αφορούν τα θεμελιώδη πολιτικά προβλήματα της χώρας. Ενα τέτοιο ανοικτό κόμμα, συγκροτημένο γύρω από ιδεολογικές θέσεις και πολιτικοποιημένο, δεν θα μπορούσε βέβαια να επιλέξει και να υποδείξει λάθος υποψηφίους για τις εκλογές, σε κάθε επίπεδο, από το τοπικό έως το πανελλήνιο.

 

Εχουμε άραγε την ικανότητα να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη; Και αν δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε θα προσπαθήσουμε άραγε να αλλάξουμε εμφάνιση και ουσία ή απλώς θα πετάξουμε τον καθρέφτη στα σκουπίδια;

 

Σύγχρονο εκλογικό σύστημα και δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση της πολιτικής ζωής και την επιβίωση της δημοκρατίας.

 

*Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

 

Ο Παπανδρέου έκανε τεράστια μπλόφα και κέρδισε… Νοεμβρίου 8, 2011

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

«Ο Παπανδρέου έκανε τεράστια μπλόφα και κέρδισε» εκτιμά η βελγική L’Echo.

Ακολουθεί το δημοσίευμα.

«Μα, ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Ασυγχώρητος αφελής; Κυνικός υπολογιστής; Πριν ο Παπανδρέου ανακοινώσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το σχέδιο βοήθειας στην Ελλάδα, πριν από μόνο μία εβδομάδα, ο πρωθυπουργός ήταν ακόμη φερέγγυος συνομιλητής των ευρωπαϊκών καγκελαριών. Με το ολίσθημά του, εξανάγκασε τους μεγάλους ιερείς της Ευρώπης να ‘καούν’, προσεγγίζοντας ένα απαγορευμένο θέμα, μέχρι τότε απαραβίαστο: το ταμπού της εξόδου από το ευρώ έσπασε.

Ολίσθημα, όντως; Δεν θα μάθουμε μάλλον ποτέ τι είχε ο Παπανδρέου στο νου του, εκείνη τη Δευτέρα. Αλλά είτε συνειδητοποίησε, είτε όχι, τις σεισμικές συνέπειες της εξαγγελίας του, δεν έχει πια μεγάλη σημασία. Απέσπασε μία πολύτιμη πολιτική νίκη. Ήξερε, επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες στις 27 Οκτωβρίου, ότι το τέλος του ήταν πολύ κοντά.

Στην Ελλάδα οι αντίπαλοί του, ακόμη και μέσα από το ίδιο του το κόμμα, τον υπέβαλλαν σε αφόρητες πιέσεις. Τον περασμένο Ιούνιο, χαρίζοντας, θέλοντας και μη, το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών στον κύριο αντίπαλό του, ήξερε ήδη ότι είχε μόνο λίγους μήνες χρόνο.

Στην παρούσα συγκυρία, το να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου και να υιοθετήσει το σχέδιο λιτότητας ήταν πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά, αφού αποκάλυψε το εύρος της δημοσιονομικής τρύπας που είχαν σκάψει οι προκάτοχοι του, αφού εργάστηκε σαν διάολος για να βγει η χώρα του από το χαντάκι, δεν εννοούσε να οδηγηθεί άδοξα προς την έξοδο.

Εξ ου η θεαματική πράξη, αντάξια ενός μυθιστορήματος του Κάφκα. Τι το καλύτερο από αυτό το αδύνατο δημοψήφισμα, για να ξεπεράσεις τις διαμάχες τακτικής; Τι το καλύτερο από την απειλή του λαού για να εξαναγκάσει μία βραδύνοη αντιπολίτευση να συμμαχήσει με το μοναδικό φερέγγυο σχέδιο;

Παρά την πικρή γεύση που αφήνει στην Ευρώπη, ο Παπανδρέου κατάφερε να δώσει στην Ελλάδα το σοκ που χρειαζόταν για να συσπειρωθεί γύρω από το σχέδιο της 27ης Οκτωβρίου. Εγκαταλείπει τη θέση του με ψηλά το κεφάλι και το κόμμα του είναι σε θέση ισχύος. Ήρωας παρά τη θέλησή του ή παρεξηγημένη ιδιοφυΐα, ο Παπανδρέου έκανε μία τεράστια μπλόφα και κέρδισε».

Koινό άρθρο Διαμαντοπούλου-Λοβέρδου-Ραγκούση… Οκτωβρίου 17, 2011

Posted by fanisx in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το  φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν  δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα,  επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν  μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών.  Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του  πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό  κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε  κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή,  αφού πρόσκαιρα  υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα  έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.

 Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές  διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην  περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε  καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των  μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί  λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής.  Το σημαντικότερο όλων δε  είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού  και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του  συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ  στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των  συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές  κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή  γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε  όλοι!
Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της  μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι  πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει  πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή  του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται  να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά,  να ακουστούν έως και  αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την  καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια  ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η  πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια  της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά  σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των  αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων  ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας  του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες  κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου  των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με  λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η  κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις  αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της  αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η  συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή  υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την  ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα  αυξάνονται.
Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί  δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα  φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή  αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική  αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την  άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από  κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε  δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να  ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως  αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το  κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε  νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.
Η  βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών  λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο  παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της  χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν  τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ.  Η αυτογνωσία και η  αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της  πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα  βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε  άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην  πραγματικότητα  διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε  σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν  όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η  απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η  δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα  και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που  σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις  ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση  τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των  πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη  Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.
Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό  το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του  δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που  εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε  πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει  μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους.  Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως  τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές  διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της  σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του  συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες  και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν  την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο  πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν  καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.
Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη  ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση  στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον  πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις  δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να  περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο,  έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο  από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι  δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται  εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία  καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης  φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η  ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο  και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα  να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με  τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη  ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε  διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας  ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο  συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα  δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των  δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία  προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους  ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο  ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή  την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές  τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η  Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική  Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει  συμφορά.
Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να  είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία  καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα  και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να  φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν  έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες  ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι  τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την  ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί  την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Στου βούρκου μέσα τα νερά… Σεπτεμβρίου 19, 2011

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά

Η καραμέλα… Σεπτεμβρίου 2, 2011

Posted by fanisx in ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
add a comment

Της Χαράς Κεφαλίδου*

   Είναι πια καιρός να σταματήσουν κάποιοι να πιπιλίζουν ξανά και ξανά την καραμέλα του «εκλεγμένου εκπροσώπου» για να εμποδίσουν κάθε προσπάθεια που κάνει αυτή η χώρα για να αλλάξει, για να απαλλαγεί από τις παγιωμένες στρεβλές αντιλήψεις της συντήρησης και του βολέματος. Σύμφωνοι, οι εκλεγμένοι βουλευτές απολαμβάνουν τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού. Ναι, οι βουλευτές επικρατείας και τα εξωκοινοβουλευτικά κυβερνητικά στελέχη αποτελούν επιλογές των κομμάτων και του πρωθυπουργού αντίστοιχα. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι όλα όσα σκέφτονται οι βουλευτές είναι σωστά και όλα όσα εισηγούνται οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί και οι βουλευτές επικρατείας είναι λάθος; Οχι βέβαια. Οι θέσεις αυτές (βουλευτών επικρατείας και εξωκοινοβουλευτικών), προβλέπονται για να εμπλουτίζονται το Κοινοβούλιο και η κυβέρνηση με…άτομα εγνωσμένης αξίας. Κανένα γεγονός και καμιά λογική δεν υπαγορεύουν ότι οι επιλογές και οι αποφάσεις όσων μελών της κυβέρνησης δεν έχουν εκλεγεί είναι λανθασμένες, μη εφαρμόσιμες, μακριά από την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ, στερούνται νομιμοποίησης και άλλα παρόμοια που συχνά ακούγονται. Η σπουδή των εκλεγμένων να απορρίψουν εκ προοιμίου κάθε πολιτικό σχεδιασμό μη προερχόμενο από τους ίδιους μοιάζει με συμπεριφορά κακιάς πεθεράς που κακολογεί και βρίσκει κουσούρια σε ό,τι δεν εκπορεύεται από την ίδια. Αυτή η τακτική έγινε η μόδα του φετινού καλοκαιριού για πολλούς κοινοβουλευτικούς, με «θύματα», μεταξύ άλλων, τον κ. Ραγκούση και τον κ. Μόσιαλο. Όποιον δηλαδή τολμά να πει τα πράγματα με το όνομά τους, να κάνει επιτέλους πράξη τις κυβερνητικές δεσμεύσεις για απαγκίστρωση από το αδηφάγο κομματικό κράτος και για επανεκκίνηση της κρατικής μηχανής και της οικονομίας. Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα μας έχουν μείνει μόνο οι παλαιολιθικοί οπαδοί της πολιτικής οκνηρίας και του «μη μου τους κύκλους τάραττε». Σε μια περίοδο που συγκλονίζονται συθέμελα η οικονομία, το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία ολόκληρη, κάποιοι συντηρούν ευσυνείδητα την απραξία, γκρινιάζοντας και ορθώνοντας διαρκώς εμπόδια σε κάθε απαραίτητη αλλαγή. Έτσι θα πορευτούμε και το φθινόπωρο;

 *Η Χαρά Κεφαλίδου είναι βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Δράμας. Το άρθρο δημοσιεύθηκε σήμερα στα ΝΕΑ.

Edo den isse xenos… Αυγούστου 3, 2011

Posted by fanisx in ΛΑΡΙΣΑ.
add a comment

Le radici ca tieni (: οι ρίζες που έχεις).

Πανέμορφο ραπ τραγούδι με εισαγωγή από την ελληνόφωνη μουσική της Κάτω Ιταλίας διαδίδει με υπερηφάνεια την αρχαία ελληνική/ βυζαντινή καταγωγή των Ιταλών του Σαλέντο (Ν. Ιταλία, Λέτσε)

Τη στιγμή που στην Ελλάδα θεωρούν ότι ο κόσμος συνωμότησε κατά των Ελλήνων, στη Νότια Ιταλία υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που σε κοιτάνε με θαυμασμό για την τύχη σου να γεννηθείς στην Ελλάδα. Αυτοί γέμισαν τους δρόμους τους με τις πινακίδες “kalos irtate”, “stin Kardia tou salento”, “edo den isse xenos” οι νεοέλληνες, όμως, ανεβαίνουν στη Βόρεια Ιταλία για να προσκυνήσουν στους “ναούς” του Ferre, Valentino και άλλων “ταγών του καταναλωτικού πνεύματος”.

Από τα «24γράμματα«