Φάνης Χατζηγρίβας

   Μετά τις εκλογές το σχέδιο διαχείρισης της ήττας μπήκε σε εφαρμογή. Φυσικά δεν θα μπορούσε να το εκτελέσει μόνη της η συνυποψήφιά μου. Έπρεπε να βρεί συμμάχους. Και ποιοί θα ήταν οι πιο κατάλληλοι παρά αυτοί που είχαν φιλοδοξίες. Οι πρώην αντίπαλοι. Αλλωστε στην παρέα της Κατίνας οι σχέσεις αλλάζουν αστραπιαία όταν υπάρχει κοινός στόχος. Η συμφωνία ήταν απλή. Απαξιώνουμε τον επικεφαλής και όταν θα ξαναγυρίσει η μπίλια θα είμαστε και οι τέσσερεις παρόντες. Τότε, θα δούμε τι θα γίνει. Το μεγάλο εμπόδιo, ήταν κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Μετά τις εκλογές άρχισε να πλαισιώνει τον επικεφαλής μια μερίδα κόσμου η οποία δεν απογοητεύτηκε από την ήττα. Διαμερισματικοί σύμβουλοι και παλιοί συνυποψήφιοι, οι οποίοι είχαν γοητευθεί από τον επικεφαλής, εξακολουθούσαν να θέλουν να προσφέρουν. Όλοι πίεζαν για τη λειτουργία μιας παράταξης η οποία θα συνέχιζε να έχει παρέμβαση στη πόλη μας. Αυτό ήταν το μεγάλο εμπόδιό τους. Η παράταξη. Και τι δεν κάνανε για να αποτρέψουν την λειτουργία της. Επέμεναν οτι οι συνεδριάσεις της δημοτικής ομάδας πρέπει να είναι κλειστές αλλιώς θα γίνεται όπως λέγαν «Χάβρα Ιουδαίων». Αντιδρούσαν στη δημιουργία γραφείων λέγοντας οτι δεν χρειάζονται. Ενας κορυφαίος Δημοτικός Σύμβουλος είπε μια μέρα σε έναν άλλο (μη κορυφαίο ο οποίος επιμένει να θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του). «Σιγά μη πληρώσω γραφεία για να γίνει δήμαρχος ο Σάπκας». Και εμείς προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε ομάδες εργασίας. Ε ρε παιδάκια που ήμασταν.

ΥΓ. Συνεχίζεται…